Eşimle uzun zamandır ailemizi büyütmenin hayalini kuruyorduk. Onun biyolojik olarak anne olamaması nedeniyle hayatımıza sadece üç kişi olarak devam ediyorduk: Eşim, ben ve ilk evliliğimden olan, ikimizin de üzerine titrediği beş yaşındaki canım kızım Ceren. Uzun uzun düşündükten sonra evlat edinmeye karar verdim ve birlikte bir yetimhanenin yolunu tuttuk.
Yetimhaneye vardığımızda müdire hanımla biraz sohbet edip, çocuklarla tanışmak için oyun alanına geçtik. Oradaki her çocuk birbirinden değerliydi ama ben, aramızda anında o güçlü bağı hissedeceğimiz çocuğu bulmak istiyordum. Oyun alanında birkaç çocuğa yapboz yapmalarında yardım ettiğim sırada, sırtıma minik bir elin dokunduğunu hissettim.
Arkamı döndüğümde bana dikkatle bakan küçük bir kız gördüm. Gözlerimin içine bakıp, “Sen benim yeni babam mısın? İçimden bir ses öyle olduğunu söylüyor,” dedi.
Olduğum yerde donup kaldım. Eşim şaşkınlıktan nefesini tutmuştu. Çünkü tam karşımda duran bu küçük kız, o an evde bakıcısıyla olan kızım Ceren’in kelimenin tam anlamıyla kopyasıydı! Bana doğru elini uzattığında asıl vurucu detayı fark ettim: Kızımın tenindeki o özel doğum lekesinin aynısı, birebir aynı yerde bu kızda da vardı.
Zar zor çıkan, titreyen bir sesle sadece, “Senin adın ne?” diyebildim.
Gözlerini benden ayırmadan gülümseyen küçük kızın ağzından dökülen isim, geçmişin tüm kapılarını kıracak ve hayatımı sonsuza dek değiştirecekti…
Zar zor çıkan, titreyen bir sesle sadece, “Senin adın ne?” diyebildim.
Gözlerini benden ayırmadan gülümseyen küçük kızın ağzından dökülen isim, geçmişin tüm kapılarını kıracak ve hayatımı sonsuza dek değiştirecekti…
“Benim adım Masal,” dedi incecik, cıvıl cıvıl bir sesle. “Bana bu ismi buradaki öğretmenlerim koymuş. Çünkü benim bir peri masalından geldiğime inanıyorlar.”
Masal… Evdeki kızım Ceren’in her gece uyumadan önce benden dinlemek istediği, dilinden düşürmediği o tek kelime. Eşim Zeynep, dehşet ve şaşkınlık içinde bana bakıyordu. Gözlerinde beliren o devasa soru işaretlerini okuyabiliyordum: Bu nasıl olabilir? Bu kız nasıl Ceren’in bu kadar kusursuz bir kopyası olabilir? Elimi sıkıca tuttu; elleri buz gibiydi. Benim içim ise alev alev yanıyordu. İlk evliliğimden olan kızıma bu kadar benzeyen, hatta onunla aynı ense kökündeki o yıldız şeklindeki doğum lekesini taşıyan bir çocuğun tesadüfen karşımıza çıkması imkansızdı. İnsan benzerdi evet, ama bu kadarı doğanın kurallarına aykırıydı.
Hemen kendimi toparlamaya, titreyen dizlerime söz geçirmeye çalıştım. Zeynep’e dönüp fısıldayarak, “Müdire hanımla konuşmamız lazım, hemen şimdi,” dedim. Masal’ın başını usulca okşayıp, “Sen gerçekten bir peri masalından gelmiş gibisin küçüğüm. Biz hemen döneceğiz, sen arkadaşlarınla oyununa devam et,” diyerek onu yapbozuyla baş başa bıraktık.
Adımlarımız bizi hızla müdüriyet odasına götürüyordu. Kapıyı çaldığımızda kalbim göğüs kafesimi kırıp çıkacak gibi atıyordu. İçeri girdiğimizde müdire hanım yüzümüzdeki o bembeyaz, kanı çekilmiş ifadeyi anında fark etti. Elindeki kalemi masaya bırakıp, “İyi misiniz? Bir sorun mu var? Yüzünüz kireç gibi olmuş,” diye sordu endişeyle.
Karşısına oturduğumda derin bir nefes alıp boğazımı temizledim. “Oyun alanındaki küçük kız… Adı Masal olan. Onun dosyasına bakabilir miyiz? Lütfen, bu bizim için hayati bir mesele.” Sesimdeki o çaresiz ama kararlı ton, gözlerimdeki o tuhaf parıltı onu ikna etmiş olacak ki, hiçbir şey sormadan arkasındaki kilitli dolaba yöneldi ve kalın, sararmış bir klasör çıkardı.
“Masal bizim en özel, en hassas çocuklarımızdan biri,” diyerek söze başladı müdire hanım. Sayfaları çevirirken gözlüklerinin altından bize bakıyordu. “Beş yıl önce, çok soğuk bir kasım gecesi hastanede terk edilmiş. Onu buraya getirdiklerinde henüz birkaç günlük bir bebekti. Annesi veya babası hakkında hiçbir bilgimiz yok, sadece doğum yaptığı hastanenin ve o geceki nöbetçi memurun tuttuğu tutanaklar var.”
“Hangi hastane?” diye atıldım. Duyacağım cevaptan o kadar korkuyordum ki, ellerimi yumruk yapmış, tırnaklarımı avuç içlerime geçirmiştim…Haberin ayrıntıları için Görselleri takip ederek diğer sayfaya geçebilirsiniz
